ALLAHA İMAN ETMEK Yüce Allaha inanmak Allah ( God )

Kat’iyen bil ki: Hilkatin en yüksek gayesi ve fıtratın en yüce neticesi Îman-ı Billahtır (Allah’a imandır).

Ve insaniyetin en âlî mertebesi ve beşeriyetin en büyük makamı, Îman-ı Billah içindeki Marifetullahtır (Allah’ı tanımak, bilmektir).

Cinn ve insin en parlak saadeti ve en tatlı nimeti, o Marifetullah içindeki Muhabbetullahtır. (Cenâb-ı Hakk`a karşı duyulan ihlâslı sevgidir).

Ve ruh-u beşer(insan ruhu) için en hâlis sürur ve kalb-i insan(insan kalbi) için en safi sevinç, o Muhabbetullah içindeki lezzet-i ruhaniyedir(ruhani lezzettir).

Evet bütün hakikî saadet ve hâlis sürur ve şirin nimet ve safi lezzet elbette Marifetullah ve Muhabbetullahtadır.

Onlar, onsuz olamaz.

Cenab-ı Hakk’ı tanıyan ve seven, nihayetsiz saadete, nimete,envâra(nurlara), esrâra(sırlara); ya bilkuvve(niyet olarak) veya bilfiil mazhardır.

Onu hakikî tanımayan, sevmeyen; nihayetsiz şekavete, âlâma(elemlere) ve evhama mânen ve maddeten mübtela olur.

Evet şu perişan dünyada, âvâre nev’-i beşer(insanlık) içinde, semeresiz bir hayatta; sahipsiz, hâmîsiz bir surette; âciz, miskin bir insan, bütün dünyanın sultanı da olsa kaç para eder.

İşte bu âvâre nev’-i beşer içinde, bu perişan fâni dünyada; insan, sahibini tanımazsa, mâlikini bulmazsa, ne kadar bîçare sergerdan olduğunu herkes anlar.

Eğer sahibini bulsa, mâlikini tanısa, o vakit rahmetine iltica eder, kudretine istinad eder.

O vahşetgâh dünya, bir tenezzühgâha döner ve bir ticaretgâh olur.

Sürekli imani konular okumaya ne gerek var?
MUSTAFA AYDIN
Adem Aleyhisselam’dan beri herkes bir derece içinde bulunduğu şartlar ve duruma göre mutlaka Allah’a inanıyor.
Ya da en azından inandığını söylüyor. Durum böyle olunca, tekrar tekrar imanî konulara ağırlık vermeye, döne döne imanî konular okumaya ne gerek var? Herkes inanıyorsa ve her şey bir kere inanmakla bitiyorsa, bu kadar çileye ne gerek var? “İmanî eserler” denen kitapları zaten inananlar okuyor, “Allah’a inanmayanlar” okumuyor ki! Mü’minler bir kere inandıktan sonra daha ne ihtiyaçları var ki okuyorlar veya niçin sürekli okunması gerektiği söyleniyor? Eksik kalan ne? Herkes Allah’ı bilir ve basit bir adam, bir veli gibi Allah’a iman edemez mi? Böyle düşünürsek ne olur? Yukarıdaki soruların bazıları edep çizgisini zorlasa da çoğaltmak mümkün. Sorulardan çok aslında cevaplar önemli. İlk önce herkes Allah’ı bilmek ve O’na iman etmekle yükümlü. Peki “Nasıl bileceğiz?” ve “Nasıl inanacağız?” Tabii ki, O’nun istediği ve peygamberleriyle öğrettiği şekilde. Kur’an’da insanlardan ve cinlerden olabildiği belirtilen şeytanlar, reisleri cinlerden olan İblis’le birlikte ilk insan ve peygamberden beri, başında “imanla kabre girmek” ve “imanı son nefese kadar muhafaza etmek” gibi dehşetli bir imtihan olan insanoğlunu yoldan çıkarmak için elinden geleni yapıyor. (En’am Suresi, 112)

Her milletin, herkesin Allah’ı bilmesi kendi önyargı ya da kabulleriyle gerçekleşiyor. Sadece Allah’ı “bildiğini” söylemek o kadar basit ve cenneti kazandırıp, cehennemden kurtaracak nitelikte olamıyor.

Halbuki O’nu bilmek bütün kâinatı kuşatan rububiyetine ve zerrelerden yıldızlara kadar küçük ve büyük her şey O’nun tasarrufunda ve kudret ve iradesinde olduğuna kat’î iman etmekle oluyor. Bu da yetmiyor.

Bizi bu konuda tehlikeye düşüren, şaşırtan, engeller çıkaran, bilmemizi ve uygulamamızı zora sokan şey ne? Tabii ki, dünya imtihanında kendisine kıyamete kadar mühlet verilmiş o sinsi varlık…

Mülkünde hiçbir ortağı olmadığına ve “Lâ ilâhe illallah Muhammedün resulüllah” kelimesine ve onun en ince hakikatlerine iman etmek, kalben tasdik etmekle oluyor. Yoksa, “Bir Allah var” deyip, ondan sonra bütün mülkünü “sebeplere” (determinizm) ve tabiata (materyalizm) bölüştürmek ve onlara dayandırmak -hâşâ- sebepleri hakiki merci ve dayanak kabul etmekle iman edilmiş olmuyor.

Bunun için, O’nun (cc) her şeyin yanında hâzır olan irade ve ilmini mutlaka bilmek ve şiddetli emirlerini (farzlar/haramlar) en ince teferruatına kadar öğrenmek ve kabul etmek, sıfatlarını ve gönderdiği peygamberleri de getirdikleri tüm hükümleri kabul ederek bilmek gerekiyor. Hakiki iman ancak, bunları bilmek ve kabul etmekle oluyor. Kişi buna rağmen yapmıyor; ama hükmü de reddetmiyorsa günahkâr oluyor. Bediüzzaman, imanın bu şekilde anlaşılmaması hali için “Elbette hiçbir cihette Allah’a iman hakikati onda yoktur.” diyor. (Emirdağ Lâhikası. 1. Cild) Bediüzzaman, “Bir Allah var” deyip, bütün mülkünü sebeblere ve tabiata taksim edenler için, “Belki küfr-ü mutlaktaki mânevî cehennemin dünyevî azabından kendini bir derece teselliye almak için o sözleri söyler.” diyor. Ve bir pencere açıyor: “İnkâr etmemek başkadır, iman etmek bütün bütün başkadır.”

“Allah var;ama artık bu dünyaya karışmaz” denemez

Kâinatta hiçbir şuur sahibi, kâinatın bütün atomları sayısınca şahitleri bulunan Yüce Yaratıcı’yı (cc) inkâr edemez. Etse, bütün kâinat onu yalanlayacağı için susar, lâkayd kalır. Düşünelim isterseniz; Nemrud mu Allah’ı inkâr ediyordu, yoksa Firavun mu? Hiçbirisi. Ne Şeddad ne de Karun bir olan Allah’ı inkâr etmiş değillerdi. Peki onların derdi neydi? Onlar, “O göklerin tanrısıdır. Biz de yerin tanrısıyız. O yeryüzüne karışmaz. Sizi idare edecek hukuku biz belirleriz. Rububiyet ve saltanat hakkı bizimdir.” diyorlardı. Kâbe’deki putlara tapan müşrikler de, Ebû Cehil de, Ebû Leheb de bir olan Allah’a inanıyorlardı. Ancak onlar Allah’ı (hâşâ) gökyüzüne hapsedip, dünyada hiçbir tasarrufunu kabul etmiyor, tüm hükmü “aracı” kabul ettikleri putlardan biliyorlardı. Peki Allah’a hakiki anlamda iman etmek nasıl olur? Öyle bir iman olmalı ki, bize son nefeste ahiret saadetini nasip edebilsin. Büyük mütefekkir mealen şöyle diyor: “Ona iman etmek, Kur’ân-ın ders verdiği gibi, O Hâlık’ı, sıfatlarıyla, isimleriyle, tüm kâinatın şehadetine istinaden kalben tasdik etmek; ve elçileriyle gönderdiği emirleri tanımak; ve günah ve emre muhalefet ettiği vakit, kalben tevbe ve nedamet etmek iledir.”

İman, Allah’ı “Rabb” olarak tanımaktır

Lâ ilahe illallah kalıbındaki “ilahe”nin yerine tek tek tüm isim ve sıfatları koyabilmek ve hiç mızmızlanmadan inanmak gerekiyor. Yani, hakiki anlamda “O’ndan başka ilah/gören/bilen/kudret sahibi/şefaat edici/rahmet edici/hüküm/irade/adalet sahibi (…) yoktur.” diyebilmeliyiz.

Kısacası, Allah’a imanın özünü, “rububiyet” noktasında Cenab’ı Hakk’ı “Rab” olarak tanımak oluşturuyor. “Terbiye etmek”, “Bir şeyi başlangıç noktasından alıp, kemale ulaşana kadar her türlü ihtiyacını yerinde ve zamanında karşılayarak bir şeyi mükemmel hale getirmek” demek olan rububiyet mutlak anlamda Cenab-ı Hakk’ın kainattaki saltanat hakkını ifade ediyor. Bizim anlayamadığımız denklem ve işlemlerle, aklımızı, iz’anımızı, zekamızı, biyolojik dengemizi, elimizi, kolumuzu, irademizi, kabiliyetlerimizi “irade-i külliyesi” ile kim ayakta tutuyorsa, bizim cüz’i irademizde de onun tasarruf hakkı vardır. Bu tasarruf ve teklif de O’nun Kur’an’ında ve peygamberlerinin tebliğ ettikleri tek dinle açıkça ortaya çıkmıştır. Biz işte, cüz’i irademizi onun külli iradesine amade kılarsak ve bu iradeyi onun emirlerinin hikmet cihetini anlamakta sarf edersek O’na hakkıyla iman etmiş oluyoruz. Yoksa cüz’i irademizi bir inat ve direnç noktası haline getirdiğimizde kademe kademe “insî şeytan”laşma sürecine bilerek ya da bilmeyerek sürüklenme tehlikesiyle karşı karşıya kalabiliyoruz.

Günahları terketmemek büyük sıkıntıya yol açar

Hem iman ettim deyip, hem de açık emirler ve yasaklar karşısında “Canım bu zamanda bu farzlar, bu emirler olur mu?” diyorsak samimi olarak tevbe etmeliyiz. Umursuzca 70’i aşkın büyük günahı, 7 olarak ifade edilen büyükler içinde en büyük günahları (ekberü’l-kebair) bilir-bilmez işleyip hayata devam etmek imanî olarak o kişiyi büyük bir sıkıntıya sokar. Demek ki, büyük günahları tek tek öğrenmemiz ve kaçınmamız gerekiyor. Küçük günahta umursuzca ısrar etmenin de büyük günah olduğunu bilmemiz gerekiyor. Cüz’i irademizi, nefsimizi O’nun iradesine âmâde kılmamız gerekiyor. Çünkü O’nun en sevgili kulu ve habibi olan Resul-ü Ekrem öyle yapmış. En meşhur yeminlerinden biri şöyle:“Muhammed’in nefsi (irade-i cüz’iyesi) elinde olana yemin olsun ki!” Bu yemin gösteriyor ki, kainat ağacının en geniş dairesi ve teferruatı dahi Allah’ın (cc) kudretiyle ve iradesiyledir. Çünkü mahlukatın en seçkin ve en müstesnası olan Hz. Muhammed (sas)’in nefsi, kendi kendine mâlik olmazsa ve fiillerinde başıboş/serbest bulunmazsa ve hareketleri başka bir ihtiyara bağlı ise; elbette hiçbir şey, hiçbir hal, hiçbir keyfiyet -cüz’î olsun küllî olsun- o kapsayıcı iktidarın, o büyük gücün tasarruf dairesi dışında olamaz. Bu yemin de bize tevhidi gösteriyor.

Sayı: 136
Bölüm: Dini bilgiler
Zaman Ailem eki

ingilizce

Allah ( God )

It is a known fact that every language has one or more terms that are used in reference to God and sometimes to lesser deities. This is not the case with Allah. Allah is the personal name of the One true God. Nothing else can be called Allah. The term has no plural or gender. This shows its uniqueness when compared with the word god which can be made plural, gods, or feminine, goddess. It is interesting to notice that Allah is the personal name of God in Aramaic, the language of Jesus and a sister language of Arabic.

The One true God is a reflection of the unique concept that Islam associates with God. To a Muslim, Allah is the Almighty, Creator and Sustainer of the universe, Who is similar to nothing and nothing is comparable to Him. The Prophet Muhammad was asked by his contemporaries about Allah; the answer came directly from God Himself in the form of a short chapter of the Quran, which is considered the essence of the unity or the motto of monotheism. This is chapter 112 which reads:

Some non-Muslims allege that God in Islam is a stern and cruel God who demands to be obeyed fully. He is not loving and kind. Nothing can be farther from truth than this allegation. It is enough to know that, with the exception of one, each of the 114 chapters of the Quran begins with the verse: “In the name of God, the Merciful, the Compassionate.” In one of the sayings of Prophet Muhammad (PBUH) we are told that “God is more loving and kinder than a mother to her dear child.”

But God is also Just. Hence evildoers and sinners must have their share of punishment and the virtuous, His bounties and favors. Actually God’s attribute of Mercy has full manifestation in His attribute of Justice. People suffering throughout their lives for His sake and people oppressing and exploiting other people all their lives should not receive similar treatment from their Lord. Expecting similar treatment for them will amount to negating the very belief in the accountability of man in the Hereafter and thereby negating all the incentives for a moral and virtuous life in this world. The following Quranic verses are very clear and straightforward in this respect:

“Verily, for the Righteous are gardens of Delight, in the Presence of their Lord. Shall We then treat the people of Faith like the people of Sin? What is the matter with you? How judge you?” (68:34-36)

Islam rejects characterizing God in any human form or depicting Him as favoring certain individuals or nations on the basis of wealth, power or race. He created the human beings as equals. They may distinguish themselves and get His favor through virtue and piety only.

The concept that God rested in the seventh day of creation, that God wrestled with one of His soldiers, that God is an envious plotter against mankind, or that God is incarnate in any human being are considered blasphemy from the Islamic point of view.

The unique usage of Allah as a personal name of God is a reflection of Islam’s emphasis on the purity of the belief in God which is the essence of the message of all God’s messengers. Because of this, Islam considers associating any deity or personality with God as a deadly sin which God will never forgive, despite the fact He may forgive all other sins.

[Note that what is meant above applies ONLY to those people who die in a state wherein they are associating others with God. The repentance of those who yet live is acceptable to God if He wills. - MSA of USC]

The Creator must be of a different nature from the things created because if he is of the same nature as they are, he will be temporal and will therefore need a maker. It follows that nothing is like Him. If the maker is not temporal, then he must be eternal. But if he is eternal, he cannot be caused, and if nothing outside him causes him to continue to exist, which means that he must be self-sufficient. And if the does not depend on anything for the continuance of his own existence, then this existence can have no end. The Creator is therefore eternal and everlasting: “He is the First and the Last.”

He is Self-Sufficient or Self-Subsistent or, to use a Quranic term, Al-Qayyum. The Creator does not create only in the sense of bringing things into being, He also preserves them and takes them out of existence and is the ultimate cause of whatever happens to them.

“God is the Creator of everything. He is the guardian over everything. Unto Him belong the keys of the heavens and the earth.” (39:62, 63)

“No creature is there crawling on the earth, but its provision rests on God. He knows its lodging place and it repository.” (11:6)

God’s Attributes

If the Creator is Eternal and Everlasting, then His attributes must also be eternal and everlasting. He should not lose any of His attributes nor acquire new ones. If this is so, then His attributes are absolute. Can there be more than one Creator with such absolute attributes? Can there be for example, two absolutely powerful Creators? A moment’s thought shows that this is not feasible.

The Quran summarizes this argument in the following verses:

“God has not taken to Himself any son, nor is there any god with Him: For then each god would have taken of that which he created and some of them would have risen up over others.” (23:91)

And Why, were there gods in earth and heaven other than God, they (heaven and earth) would surely go to ruin.” (21:22)

The Oneness of God

The Quran reminds us of the falsity of all alleged gods. To the worshippers of man-made objects, it asks:

“Do you worship what you have carved yourself?” (37:95)

“Or have you taken unto you others beside Him to be your protectors, even such as have no power either for good or for harm to themselves?” (13:16)

To the worshippers of heavenly bodies it cites the story of Abraham:

“When night outspread over him he saw a star and said, ‘This is my Lord.’ But when it set he said, ‘I love not the setters.’ When he saw the moon rising, he said, ‘This is my Lord.’ But when it set he said, ‘If my Lord does not guide me I shall surely be of the people gone astray.’ When he saw the sun rising, he said, ‘This is my Lord; this is greater.’ But when it set he said, ‘O my people, surely I quit that which you associate, I have turned my face to Him Who originated the heavens and the earth; a man of pure faith, I am not of the idolaters.’” (6:76-79)

The Believer’s Attitude

In order to be a Muslim, i.e., to surrender oneself to God, it is necessary to believe in the oneness of God, in the sense of His being the only Creator, Preserver, Nourisher, etc. But this belief - later on called “Tawhid Ar-Rububiyyah” - is not enough. Many of the idolaters knew and believed that only the Supreme God could do all this, but that was not enough to make them Muslims. To tawhid ar-rububiyyah one must add tawhid al’uluhiyyah, i.e., one acknowledges the fact that is God alone Who deserves to be worshipped, and thus abstains from worshipping any other thing or being.

Having achieved this knowledge of the one true God, man should constantly have faith in Him, and should allow nothing to induce him to deny truth.

When faith enters a person’s heart, it causes certain mental states which result in certain actions. Taken together these mental states and actions are the proof for the true faith. The Prophet said, “Faith is that which resides firmly in the heart and which is proved by deeds.” Foremost among those mental states is the feeling of gratitude towards God which could be said to be the essence of ‘ibada’ (worship).

The feeling of gratitude is so important that a non-believer is called ‘kafir’ which means ‘one who denies a truth’ and also ‘one who is ungrateful.’

A believer loves, and is grateful to God for the bounties He bestowed upon him, but being aware of the fact that his good deeds, whether mental or physical, are far from being commensurate with Divine favors, he is always anxious lest God should punish him, here or in the Hereafter. He, therefore, fears Him, surrenders himself to Him and serves Him with great humility. One cannot be in such a mental state without being almost all the time mindful of God. Remembering God is thus the life force of faith, without which it fades and withers away.

The Quran tries to promote this feeling of gratitude by repeating the attributes of God very frequently. We find most of these attributes mentioned together in the following verses of the Quran:

“He is God; there is no god but He, He is the Knower of the unseen and the visible; He is the All-Merciful, the All-Compassionate. He is God, there is no God but He. He is the King, the All-Holy, the All-Peace, the Guardian of Faith, the All-Preserver, the All-Mighty, the All-Compeller, the All-Sublime. Glory be to God, above that they associate! He is God the Creator, the Maker, the Shaper. To Him belong the Names Most Beautiful. All that is in the heavens and the earth magnifies Him; He is the All-Mighty, the All-Wise.” (59:22-24)

“There is no god but He, the Living, the Everlasting. Slumber seizes Him not, neither sleep; to Him belongs all that is in the heavens and the earth. Who is there that shall intercede with Him save by His leave? He knows what lies before them and what is after them, and they comprehend not anything of His knowledge save such as He wills. His throne comprises the heavens and earth; the preserving of them oppresses Him not; He is the All-High, the All-Glorious.” (2:255)

“People of the Book, go not beyond the bounds in your religion, and say not as to God but the truth. The Messiah, Jesus son of Mary, was only the Messenger of God, and His Word that He committed to Mary, and a Spirit from Him. So believe in God and His Messengers, and say not, ‘Three.’ Refrain; better is it for you. God is only one God. Glory be to Him - (He is) above having a son.” (4:171)

Source : III&E Brochure Series; No. 2
(published by The Institute of Islamic Information and Education (III&E))

“In the name of God, the Merciful, the Compassionate.
Say (O Muhammad) He is God the One God, the Everlasting Refuge, who has not begotten, nor has been begotten, and equal to Him is not anyone.”

Bu Konuyu Okuyan Bunlarıda Okur

Tags: adab, ahlak, ahmed, aile hayatı, allah, allah cc, allah resimleri, allah yazıları, Allah.com, allahın isimleri, Allahın Rahmeti, amel, bal, büyü, cin, Cinler, çörek otu, dua, dünya, edeb, eşler, fetva, fetvalar, fıkıh, free software, God, güzel ahlak, hadis, hadis-i şerif, hadisi inkar, hadith, haller, harun yahya, history islam, hz. muhammed, hz. peygamber, ibadet, iman, imanın şartları, imtihan, imtihan sırrı, islam, islam history, islam picture, islam religion, islam woman, islamda aile, islamic religion, itikad, kader, kaza, kaza ve kader, Kitap, konyevi, koran, kulluk, kuran, kuran-ı kerim, kuranı kerim, mahmud, Melek, mezhep, Mezhepler, mosque, Mosque.com - the Free Islamic Collection for Children a, muhammad, Muhammad.com, Muhammed, muhammed konyevi, münkir, münkirlik, mürid, mürid dersleri, mürid edepleri, mürşid, mürşid-i kamil, muslim religion, nakşi, nakşibendi, nakşibendilik, nakşilik, nation of islam, nefis, nefis hastalıkları, nefis mücadelesi, nefs, nefs hastalıkları, nefs ve şeytan, nefse sesleniş, nefsin hileleri, nefsle mücadele, ölümü düşünmek, Peygamber, peygamber efendimiz, peygamberimiz, quran, rabıta, rabıta-i mevt, rahim, rahman, rahmet, religion, religion and spirituality, şefaat, seyda, SEYDA HAZRETLERİ, SEYDA Kimdir, seyda muhammed konyevi, şeyh, şeytan, şeytanın hileleri, şifa, şifalı bitkiler, sihir, software, sünnet, tasavvuf, tasavvuf münkirleri, tasavvuf münkirliği, tasavvuf ve adab, tasavvuf ve tevbe, tasavvufu inkar, tevbe, tevbe almak, tevbe kapısı, tıbbı nebevi, tövbe, woman in islam, world religion, www.muhammad.com, yakarış, yalvarma, zikir, zikir ehli

. 11 May 08 | İslamiyet

You must be logged in to post a comment.

kapat

Buraknet

Paylaşılmayan Bilgi Bilgi Değildir